نکته 41: چقدر می توانید دوربین را ثابت نگاه دارید؟

بستن


چقدر می توانید دوربین را ثابت نگاه دارید؟

 

در شرایط نور کم، یا زمانی که عدد دیافراگم کوچک تری (دهانۀ دیافراگم بزرگ تر) انتخاب می شود تا سرعت شاتر عمق میدان را بهبود بخشد، باید بدانید چه فرصت هایی دارید که تصویری با وضوح قابل قبولی ثبت کنید. اگر چه همچنان کنترل وضوح تصویر در بزرگ نمایی عکس روی صفحۀ نمایشگر دوربین مهم است، اما انجام این کار بعد از هر عکس، غیر عملی است، به ویژه اگر پذیرفته اید که درصد خطاهایتان زیاد است. راه حل عاقلانه این است که توانایی خود را در نگاه داشتن محکم و درست دوربین بالا ببرید، قبل از این که یک مورد ضروری برای به کارگیری آن پیش بیاید.

تکان دوربین یک امر ناگزیر است، آن چه اهمیت دارد این است که آیا موضوع هنگام نوردهی به اندازۀ کافی حرکت کرده است، که باید به آن توجه داشت. در عکاسی درجات مختلفی از وضوح تصویر وجود دارد. هر چند یک وضوح متوسط در حد و اندازه های وضوح کامل مقبول نیست، اما به هر شکل بد هم نیست و گذشته از این ها مسألۀ فوکوس همیشه امری نسبی است. مابین سرعت شاتر مطمئن که موضوع در هر زمان دارای وضوح باشد تا سرعت بسیار پائین، تعداد سرعت های گوناگونی وجود دارد که با انتخاب درست آن ها می توانید به عکسی با وضوح خوب برسید، بدین معنا که اگر تعداد زیادی فریم عکاسی می کنید شانس این را دارید که دست کم یک عکس خوب داشته باشید.

دو متغیر فنی در دوربین در اختیار شماست: سرعت شاتر و فاصلۀ کانونی. فاصله کانونی تأثیر بیشتری در ثبات دوربین دارد، زیا با افزایش فاصلۀ کانوین لنز، زاویۀ دید آن تنگ تر می شود و در نتیجه با مختصر لرزش دست و یا جا به جایی، موضوع از میدان دید خارج می شود. برای یافتن یک ترکیب مناسب سرعت شاتر و فاصلۀ کانوی می توانید از ین فرمول یا قانون استفاده کنید:

کم ترین سرعت شاتر ایمن برابر است با معکوس فاصلۀ کانونی. مثلاً برای یک لزن 100 میلی متر کمترین سرعت شاتر ایمن مساوی است با 100/1 ثانیه که عدد مخرج این کسر همان فاصلۀ کانونی لنز مورد استفاده است. این فرمول یک راه حل محافظه کارانه است که در کنار آزمایش و تجربه و داشتن یک چهارچوب، کمک مؤثری به ثبات دوربین و گرفتن عکس های واضح می کند.

در ادامه، آزمایش زیرا در شرایطی که امکان تکرار وجود داشته باشد، مثل منزل انجام دهید. موضوعی که انتخاب می کنید، باید دارای جزئیات قابل تفکیک مثل تابلوی بینایی سنجی، صفحۀ ساعت دیواری یا یک صفحه از کتاب و روزنامه باشد. برای این، آزمایش لنزی که بیشتر با آن کار می کنید را انتخاب کنید (اگر لنزتان زوم است آن را در حداکثر فاصلۀ کانوی قرار دهید)، سپس با یک سرعت ایمن شروع کنید، عکس بگیرید و بعد از عکاسی هر فریم، سرعت شاتر را پائین بیاورید. برای اطمنیان بیشتر، دو برابر فاصلۀ کانونی را برای سرعت ایمن انتخاب کنید مثلاً 200/1 ثانیه با لنز 100 میلی متر. این آزمایش تمام شک شما را از بین می برد و می توان این عکس را به عنوان معیار مقایسه به کار برد. برای عکسهای بعدی (در این مورد خاص 100/1 ثانیه، 50/1 ثانیه، 25/1 ثانیه و...)، چند فریم را پشت سر هم عکاسی کنید. همان طور که گفتم، وقتی به سرعت های ایمن می رسید، در می یابید که مابین عکس های محو و تاریک آن یکی دارای وضوع قابل است.

حالا عکس ها را به کامپیوتر منتقل کنید و آن ها را پشت سر هم با یک نرم افزار نمایشگر عکس، با بزرگنمایی 100 درصد به دقت ببینید. توجه کنید که نه تها در سرعت ایمن، بلکه در سرعت های پائین تر هم می توانید تعداد اندکی عکس با وضوح بالا داشته باشید، البته به شرطی که تعدادی عکس بگیرید. این آزمون را با لنزهای دیگر خود با فاصلۀ کانونی های مختلف تکرار کنید.

 

با استفاده از نمایشگر عکس مثل (Photo Mechanic) در درشت نمایی 100 درصد با کلیک کردن روی هر کدام از سلسله عکسهایی که گرفته اید تفاوت هایی آن ها عیان می شود.

 

 

بر اساس تقسیم بندی شخصی، از چپ به راست به ترتیب وضوح کامل (Pin sharp)، وضوح مناسب (sharp enough)، تقریباً واضح (almost sharp) و محو (blurred).

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی

ورود کاربر

RSS مطالب

آمار سایت

آمار سایت

تعداد اعضای سایت

شما هم به ما بپیوندید.

عضویت رایگان است.

عضویت در سایت